آرامِ جان

با بودنت آرام شدم در کویت

مدهوش توام ای به فدای رویت

زان دم که اسیر تو و در بندتوام

ازاد شدم ز مکتب و با خویت

طوفان زده و شکسته قایق بودم

جَستم ز بلا به لطف موج مویت

وقتی که دمی ز خلوتم دور شدی

دیدم نفسم بسته به عطر و بویت

عمریست که سجادهی من سمت شماست

معبود منی کجا روم از سویت

1402-06-22

حسرت...